زهرا و آرزوهایش

آن شب چقدر پدر و مادر زهرا خوشحال بودند که او به خانه بخت می رفت. او برای خود آرزوهایی داشت که می خواست در زندگی مشترک به آنها برسد...

یک سالی از زندگی خوب و شیرینش می گذشت که یک روز کاخ آرزوهایش فروریخت ، حالش بد شد او را به پزشک رساندند وقتی شنید باید دیالیز شود، شوکه شده بود . تا به حال این کلمه به گوشش نرسیده بود...

4 سال از دیالیز شدنش می گذشت که حرفهای همسرش دردی را که به آن دچار شده بود چند برابر می کرد. او میی گفت جوان است و می خواهد زندگی کند و لی نه با زهرا!! چون زهرا بیمار بود و همسرش هم زندگی خود را به هم ریخته می دید و نمی توانست به آن زندگی ادامه دهد. او به راحتی زهرا را طلاق داد و زهرا هم با یک دل شکسته و یک تن بیمار به خانه پدری بازگشت. هفته ای سه بار پدرش او را از شهرکی که با محل دیالیز 45 دقیقه فاصله داشت می برد . زهرا از طریق گردنش دیالیز می شد . یک روز بدون اینکه متوجه شود دچار خونریزی شده و حالش بد می شود . پدرش را صدا می زند و می گوید : پدر من دیگر نمی توانم جایی را ببینم!! پدرش تا او را بلند می کند دستهایش غرق خون می شود. سریعاً باید به او خون تزریق می شد......

او همچنان هفته ای سه بار دیالیز می شد و هر چند وقت یکبار نیز آزمایشاتی روی بدنش انجام می شد. یک روز پس از اتمام دیالیز به سالن انتظار رفت تا با پدرش به خانه بازگردد ولی در سالن اثری از پدرش نبود!! سراسیمه به دنبال پدرش می گشت. برای پرستاران سخت بود که به او بگویند زمانی که دیالیز می شده پدرش دارفانی را وداع گفته....

تازه داشت به غم از دست دادن پدرش عادت می کرد که مادرش حال بدی پیدا کرد ، او را نزد پزشک بردند و پزشک بیماری مادر زهرا را سرطان رحم اعلان کرد!!

حالا زهرا هم مادر خانواده است و هم پدر خانواده . او باید مقاومت کند. هزینه داروها و دیالیز و بیماری خود از یک طرف، هزینه داروها و شیمی درمانی مادرش از طرف دیگر و همینطور هزینه جهاز خواهرش که بتازگی نامزد کرده بود و باید به خانه بخت می رفت و ......

زهرا می گوید: چه آرزوهایی برای خانواده ام دارم ولی چگونه آنها را رایشان براورده کنم؟!! من حتی نمی توانم کوچکترین آرزوی مادرم که بردن او به جمکران است را نیز براورده کنم! شاید این آخرین آرزوی مادرم باشد.